love, from Iran
words from under the shadows
Hello dear one,
I hope you are feeling loved and nourished by the spring sun.
As the complicated times continue to unfold for Iran, I am finding it hard to think or talk about anything but our friends back home. For many of us Iranians, time has lost all meaning since the January massacre. While impossibly recovering from bombs and brutal state violence, over 90 million people were kept in an internet blackout for most of this year, which has terribly impacted people’s livelihoods and businesses. And as the world is distracted with negotiations, geopolitics, and learning how to pronounce “Hormuz”, the government in Iran has been silently executing protestors and minorities.
I could speak for days, and have barely scratched the surface of my people’s suffering. Still, throughout the history of resisting and surviving injustice, these beautiful people have never stopped creating, loving, and dreaming this collective dream of liberation. Below, I am sharing my translation of a beautiful letter from Farzad Kamangar, a Kurdish teacher and political prisoner who was executed with his comrades in May of 2010.
This is not to make you sad -although nothing wrong with being sad- but to show you a corner of Iran’s beauty, pain, and grief. It is to help us think, dream, and perhaps appreciate our brief chance at life a little more. It is to remind us to love as deeply and fiercely as we can while we are here. And it may, hopefully, make you think about the people of Iran beyond the headlines, beyond governments, and see bits of yourself in them. Maybe it will make you speak about the executions going on right now in Iran. Maybe you will cry like me. Thank you for reading.
Letter from Farzad Kamangar, a teacher sentenced to death, to his students - March 2007*
Hello dear children,
I miss you all. Here, I sing and read poetry of life, day and night, with your sweet memories in my imagination. Every day, I say good morning to the sun for you, I wake up with you between these high walls, I laugh with you, and dream with you. Sometimes, something like nostalgia takes over my whole being.
I wish we could, like in the past, tired of the scientific excursions, and tired of all the noise, leave the dust of our fatigue to oblivion, to flow away with the village spring. I wish we could, like in the past, listen to the “sound of water’s footsteps,”1 let our bodies caress the flowers and plants, and form our classrooms with the beautiful symphony of nature. Then we would put the math books with all the unknowns under a rock, because when there was no bread on the table, it didn't matter if pi was three point fourteen or one hundred point fourteen. We would put science lessons aside with all the chemical and physical changes in the world, and hope for a different change, the kind made of "love and miracles." We would chase the clouds in the sky with the breeze, and we would wait for a type of change where, Kurosh, your sweet classmate, wouldn’t have to work as a laborer after class, and wouldn't fall from the top of a building in search of bread and leave us forever. The kind of change that would bring a decent pair of shoes, a nice dress, and a bowl full of sweets to everyone for Eid.
I wish I could go through our Kurdish alphabet lessons again, secretly, away from the gaze of the frowning school principal. We would compose poems and sing songs to each other in our native language, then dance, dance, and dance hand in hand.
I wish I could be the goalkeeper among the first-grade boys again, and you, dreaming of becoming Ronaldo, would score goals against your teacher and hug each other. Alas, don't you know that in our land, dreams and aspirations take on the dust of oblivion before our photo frames do?
I wish I could be playing games in the backyard with the girls again. I know you have grown up now. You are getting married, but to me, you are the same pure and immaculate angels that still have God’s kiss between your beautiful eyes. Who knows if you were not angels born of suffering and poverty, you wouldn’t need to collect signatures for the women's campaign with paper in hand. If you had not been born in this corner of "God's forgotten land", you wouldn’t be forced to say goodbye to school for the last time at the age of thirteen with eyes full of tears, experiencing the bitter story of being “the second sex.”
Girls of the land of Ahura, tomorrow, when you go to the river to pick wild mint for your children in the lap of nature, or as you make a flower crown for them from violets, be sure to remember all the purity and joys of your childhood.
Sons of nature Sun, I know you can no longer sit, sing, and laugh with your classmates because after the ribulations of becoming a man, now the burden of feeding your families has gripped you; but remember not to turn your back on poetry, on singing, on your nights, on your dreams, teach your children to be children of "poetry and rain" for their land for today and tomorrow.
I entrust you to the hands of the wind and the sun so that in the not-too-distant future, you become the lessons of love and honesty for our land.
Your childhood friend, playmate, and teacher
Farzad Kamangar - Rajai Shahr Prison,
Karaj, 1386/12/9 (February 28, 2007)
Thank you for being here. If you are enjoying this newsletter, please share it with someone you think would enjoy it too.
Paid subscriptions have been on pause for a little while. We’re returnig with regularly scheduled recipes and more feelings soon. Your messages, comments, and questions are always appreciated. <3
*Original Text is from the book, Letters of an Executed Prisoner, which contains all his letters. If you read Persian and are interested in the book, let me know, and I can send it to you.
*نامه ی فرزاد کمانگر، معلم محکوم به اعدام، به دانش آموزانش - اسفند ١٣٨٦
بچه ها سلام،
دلم برای همه شما تنگ شده، اینجا شب و روز با خیال و خاطرات شیرینتان شعر زندگی میسرایم، هر روز به جای شما به خورشید روزبخیر میگویم، از لای این دیوارهای بلند با شما بیدار میشوم، با شما میخندم و با شما میخوابم. گاهی «چیزی شبیه دلتنگی» همه وجودم را میگیرد .
کاش میشد مانند گذشته خسته از بازدید که آن را گردش علمی مینامیدیم، و خسته از همه هیاهوها، گرد و غبار خستگیهایمان را همراه زلالی چشمه روستا به دست فراموشی میسپردیم، کاش میشد مثل گذشته گوشمان را به «صدای پای آب» و تنمان را به نوازش گل و گیاه میسپردیم و همراه با سمفونی زیبای طبیعت کلاس درسمان را تشکیل میدادیم و کتاب ریاضی را با همه مجهولات زیر سنگی میگذاشتیم چون وقتی بابا نانی برای تقدیم کردن در سفره ندارد چه فرقی میکند، پی سه ممیز چهارده باشد یا صد ممیز چهارده، درس علوم را با همه تغییرات شیمیایی و فیزیکی دنیا به کناری میگذاشتیم و به امید تغییری از جنس «عشق و معجزه» لکه های ابر را در آسمان همراه با نسیم بدرقه میکردیم و منتظر تغییری میمانیدم که کورش همان همکلاسی پرشورتان را از سر کلاس راهی کارگری نکند و در نوجوانی از بلندای ساختمان به دنبال نان برای همیشه سقوط ننماید و ترکمان نکند، منتظر تغییری کهبرای عیدنوروزیک جفت کفش نوویک دست لباس خوب ویک سفره پرازنقل وشیرینی برای همه به همراه داشته باشد .
کاش میشد دوباره و دزدکی دور از چشمان ناظم اخموی مدرسه الفبای کردیمان را دوره میکردیم و برای هم با زبان مادری شعر می سرودیم و آواز میخواندیم و بعد دست در دست هم میرقصیدیم و میرقصیدیم و میرقصیدیم .
کاش میشد باز در بین پسران کلاس اولی همان دروازه بان میشدم و شما در رویای رونالدو شدن به آقا معلمتان گل میزدید و همدیگر را در آغوش میکشیدید، اما افسوس نمیدانید که در سرزمین ما رویاها و آرزوها قبل از قاب عکسمان غبار فراموشی به خود میگیرد، کاش میشد باز پای ثابت حلقه عمو زنجیرباف دختران کلاس اول میشدم، همان دخترانی که میدانم سالها بعد در گوشه دفترخاطراتتان دزدکی مینویسید کاش دختر به دنیا نمیامدید .
میدانم بزرگ شده اید، شوهر میکنید ولی برای من همان فرشتگان پاک و بی آلایشی هستید که هنوز «جای بوسه اهورا مزدا» بین چشمان زیبایتان دیده میشود، راستی چه کسی میداند اگر شما فرشتگان زاده رنج و فقر نبودید، کاغذ به دست برای کمپین زنان امضاء جمع نمیکردید و یا اگر در این گوشه از «خاک فراموش شده خدا» به دنیا نمی آمدید، مجبور نبودید در سن سیزده سالگی با چشمانی پر از اشک و حسرت «زیر تور سفید زن شدن» برای آخرین بار با مدرسه وداع کنید و «قصه تلخ جنس دوم بودن» را با تمام وجود تجربه کنید. دختران سرزمین اهورا، فردا که در دامن طبیعت خواستید برای فرزندانتان پونه بچینید یا برایشان از بنفشه تاجی از گل بسازید حتماً از تمام پاکی ها و شادی های دوران کودکیتان یاد کنید .
پسران طبیعت آفتاب میدانم دیگر نمیتوانید با همکلاسیهایتان بنشینید، بخوانید و بخندید چون بعد از «مصیبت مرد شدن» تازه «غم نان» گریبان شما را گرفته، اما یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلاهایتان، به رویاهایتان پشت نکنید، به فرزندانتان یاد بدهید برای سرزمینشان برای امروز و فرداها فرزندی از جنس «شعر و باران» باشند به دست باد و آفتاب میسپارمتان تا فردایی نه چندان دور درس عشق و صداقت را برای سرزمینمان مترنم شوید .
رفیق، همبازی و معلم دوران کودکیتان فرزاد کمانگر – زندان رجایی شهر کرج ۱٣٨۶/۱۲/۹
پ.ن: اگر تااینجا خوندی ممنونم. ببخشید سابستک نقطه ها و کاما ها رو اول خط میذاره.
Refernce to Sohrab Sepehri’s famous poem, sedaye paaye aab, “the sound of water’s footsteps” (link will tke you to the poem translation)